"...და მაინც, თუ საცეკვაო მოედანზე გამოსვლას აპირებ, შენთვისვე აჯობებს გყავდეს ვინმე, ვისზეც იფიქრებ, ვინმე ისეთი ვინც.. გიყვარს. სხვა შემთხვევაში პირველი წლის მოკვდავი მოცეკვავეც კი შეძლებს იატაკი მოწმინდოს შენით და დაასრულოს შენი ისედაც სასრული ცხოვრება, არათუ ათას ორას წლოვანმა უკვდავმა, ამიტომ lütfen, "მგრძნობიარე მეს" ნაცვლად, "რაციონალური მეთი" იხელმძღვანელო .."
რამდენიმე სიტყვიანი, ღრმად დასაფიქრებელი პოეტური სულის გონებებიდან ამოძახილი...
ხანდახან რთულია რაღაცა დაამთავრო,თუმცა რთული არ უნდა იყოს ჯერ კიდევ რაღაც დაუწყებლის დამთავრება. როცა რაღაც არც დაწყებულა, მისი დამთავრება საჭიროც არ ხდება,ერთია როცა რაღაც ნამდვილად იწყება და მეორე, როცა ეს შენ გგონია ,რომ დაიწყო.ყველაზე საშინელი თვისება რაც ადამიანს გააჩნია ისაა,რომ იჯერებს იმას რისი დაჯერებაც მას თავდ სურს და არა იმას რაც რეალურად არის.ჩემს შემთხვევაში კი ყოველთვის პირიქით იყო, არასოდეს არაფერს ვიჯერებდი ალბათ იმიტომ, რომ ნამდვილად არ მჯეროდა, ან იმიტომ რომ არ მინდოდა მისი დაჯერება.ბოლოს მაინც ერთი რამ ხდება, სიმართლე კარზე გიბრახუნებს და შენ მაინც გიწევს საკუთარი ილუზიების დანგრევა.
მთავარი გმირი ცდილობს წარსულის შეცვლას დროში მოგზაურობით, თუმცა გაურკვეველი მიზეზებით ყველაფერი რთულდება და ახალი საიდუმლობები ჩნდება.
მაშინ როდესაც ცდილობ შეცდომები არ დაუშვა, სწორედაც მაშინ იწყება შეცდომების წვიმა.
უცნაური მოთხრობათა უცნაური სერიის უცნაური გაგრძელება.
ჩანაწერი ეხება ჩემს ცხოვრებას მანამდე და მას შემდეგ რაც პირველად ვეზიარე, როგორ შეიცვალა უკეთესობისკენ ჩემი ცხოვრება. ჩემთვის ერთ-ერთი მნიშვნელივანი დღის შთაბეჭდილებებია გადმოცემული.
