იქ, სადღაც, ჩემთვის უხილავ მხარეს, ცის სევდიანი თვალებიდან მოფრინავს ცრემლი,ფრთებს არხევს, თითქოს არ უნდა გაჰყვეს იმ საზარელი სამყაროს ზღაპრებს და მისი პატარა ნაწილი…
შენ შემოგყურებ და მზეს ვიხსენებდა მაინც ამ გულს როდის ინებებმე ამ სიყვარულს შენთვის ვიმეტებარა გრცხვენია? როგორ მიმეტებ ამ გულში ყველა…
მხოლოდ თითო გაიმეტებს ლოცვას. მხოლოდ ერთი დაცლის ჩვენთვის ბოცას. და შეიგრძნობს ჩვენს დაწერილ გრძნობას. ძალზედ ცოტა შეძლებს ამის ცნობას. გვინდა ქალებს დავანახოთ გრძნობა. თითქოს უნდათ მათაც ჩვენთან ტრფობა. და ყოველთვის მათ არიან ხელად, ვის კაცობას ფასი არ აქვს ქვეყნად. ჩვენ ქუჩაში გვიმეტებენ დანით, რადგან ცოტა პატარა ვარ ტანით. მე და ჩემ ძმას ლექსი არ გვაქვს ,,კაი”, როგორც ამბობს ვითომ ბრძენი, ,,თხაი”. არ გვაფასებს დაწყევლილი ერი, რადგან უწინ ვიღაც დარჩა შტერი. მოდაშია დღეს მოწიო ღერი. არ ისწავლო ,,შკოლნიკი” ხარ მერი?! და ჩვენ ვცდილობთ გავაკეთოთ რამე, თუმცა უკვე აღარ მოჩანს საქმე. ჩვენ ბევრს ვშრომობთ და ხალხს ვუხსნით ია-ს,…
ერთხელაც გავქრებით, მიწაზე დავწვებით, კუბოში ჩაგდებით, სამოთხეს გავცდებით. ერთ დღესაც გავჩნდებით, პატარა ხატებით, ვილოცებთ ნატვრებით, ხანდახან დავთვრებით. ავისა კეთებით, ღვთის ჭიშკარს ავცდებით, უფსკრულში ვვარდებით, ლამაზი ვარდებით.🌹
გამოყოლილან გედები ქარებს, გადუვლიათ ტბანი ულევი და გარტამტეხი ზარების ხმაზე, გამოგონილან თქვენი სულები, შორს მორიდებით გიყურებ ახლა, იმ ბევრ ავთაგან…
გარეთ ისევ ცივარაუყო სევდიან თვალებსცრემლებს,ტკივილებსდა დარდიან ღამეებს.გიჟივით დავითვლი ცაზევარსკვლავებს, მაგრამპირველს დავინახავ ცივმთვარეს.პატარაც არვიყავი, როცადანა ბევრჯერ ჩამცხესავიღებ ლამაზ ფერებს,ცაზე მოვხატავ ოცნებებს,წვიმა…
ტოტის ძირას შეფუზული ჩიტისარკმელს იქით სითეთრე და თოვაარ შეშინდე საყვარელო არაგაზაფხული უსათუოდ მოვა...თვალზე ცრემლი,მოგონება მწველიქუჩის ბოლოს ლანდები და ლოცვაგაყინული ხელები…
