– და თქვენ? თქვენზე ვისაუბროთ. რა ხდება თქვენს თავს? რა გაწუხებთ? ვინ ხართ… – გამომწვევად გახედა ნომერ ოთხს ექიმმა. – მე? მე… – პაციენტი უკან გადაწვა. ხელები ძირს დაუშვა. თვალთ ცრემლი მოადგა. სახეზე სევდა აღბეჭდვოდა მხოლოდ და თხოვნა. შველას ითხოვდა. მთელი თავისი არსებით, ემოციებით, სხეულით, მიმიკებითა და აურით შველას ითხოვდა. მთელი თავისი გულით. – მე.Continue reading

– გასაგებია. და… მართა? მასზე რას იტყვით? – ცოტა ხნით კვლავ სიჩუმე გამეფდა. ღიმილი წაიშალა. სახეზე ვერც მწუხარებას იხილავდით, ვერც ბრაზს. ემოციათა ნარევი გაგების საშუალებას არ იძლეოდა. შიში, ცინიკური ღიმილი, ნერვიულობა, დარდი, შფოთვა… ყველაფერი ერთმანეთში ირეოდა. მიმიკების მუდმივი ცვალებადობა აღიბეჭდებოდა. მუხლზე ათამაშებული თითები. თავისუფალი ფეხი აუკანკალდა. თავს ერთდროულად მსუბუქი,მაგრამ მკაფიო, სწრაფი მოძრაობით სხვადასხვა მხარეს ამოძრავებდა.Continue reading

          საღამოა. მშვიდი ისეთი, როგორც არასდროს. ცოტაოდენ ალკოჰოლთან ერთად ირთობს თავს ლევანი. სიბნელეში ზის. დუმს. მარტოობის შემპყრობელი სენით ტკბება. მიუხედავად იმისა, რომ ბავშობიდან მარტოობის ეშინია, ხანდახან, იმგვარ დღეებში, როგორიც ახლაა, ლევანი საკუთარ თავთან განმარტოებას ცდილობს. თითქოს გრძნობს ხოლმე,რომ დგება მომენტი, როცა ცხოვრების რიტმს უნდა ჩამოსცილდეს და უბრალოდ დაისვენოს დედამიწაზე არსებულ უკუნეთსაContinue reading