მოვკვდები ჩუმად,წამიღებს ქარი, შევუერთდები მტვრის ნაწილაკებს. ხის წყებას მდუმარს,ნისლის საფარი, ჩამოაწვება ვით ცრემლი სახეს. სევდისფერ მთვარეს,ყავისფერ წიწვებს, გადავუქროლებ სახლებს მძინარეს. დავრეკავ ზარებს,ჩუმად რომ მიწვევს ,ფარდებთან ცეკვა სინათლის მხარეს .ფოთლების შრიალს,მიწას ნამიანს ,ქუჩის კუთხეში მწოლიარ ჩრდილებს .სულების წრიალს,თბილს და სევდიანს ,ბუნება მასთან შეგვიფარს შვილებს. ვიცოცხლებ ჩუმად,მომიტანს ქარი, შემოვიერთებ მტვრის ნაწილაკებს. ხის წყებას მდუმარს,ნისლის საფარი ,ჩამოაწვება ვითContinue reading

ხეების სიღრმეში გაისმა გოდება, სხეულში არა ვარ, აღარ მაქვს წოდება. სამყარომ შეიგრძნო სიკვდილის სურნელი, სხეული არა მაქვს, აღარც საბურველი, მე სიოს სულ ველი, წვიმის ვარ მსურველი, ველი ამ გონებას (და)ტანჯვით ცხონებას. ჰაერში ვლივლივებ, მივენდე ბუნებას, არ მიცვლის განსაცდელს, არ მიცვლის გუნებას. “არ ვიცი ვინა ვარ, არ ვიცი სადავარ, მე თითქოს იქა ვარ, მე თითქოს აქაContinue reading