ჩაბნელებული ოთახის შუაგულში ვდგავარ, რომლის ერთადერთი სინათლის წყარო ცაზე ვერცხლისფრად მოლაცლაცე ციური სხეულია.ყველას ღრმა ძილით ძინავს მხოლოდ მე, და ცაზე გამოკიდებული იდუმალი მთვარე ვართ ერთმანეთის პირისპირ.ყველაფერი მტკივა…ძვლები აქა-იქ ცახცახებენ.სულში იდუმალი გრძნობა მიძვრება.თვალებს ვხუჭავ და ჰაერს ხარბად ვისუნთქავ.ცივი ჰაერი ფილტვებს საშინლად მიწვავს.მოგონებები სხეულში ბრჭყალებს ღრმად მასობს, და ოცნების მორევში მითრევს.აქამდე მეგონა, რომ ყოველივე დავიწყების კვალს მიეცა…ახლაContinue reading
Please wait...
