და მე დღეს მშობა სევდამ ნამიანმა,ბნელით შემკულმა და წამლიანმა,დარდმა დამათრო, ალისფერიანმა,სიცოცხლე განვაგრძე, ვით ადამიანმა. ვარდისფრად ვქსოვე გრძნობები ღამის,საჩუქრად მქონდა სხივები მთვარის,მე ხომ სულს მითბობს სიცივე ქარის,  და თან მაგონებს სიტყვებს დიადის – ნუთუსიცოცხლე და ნეტარება ღვთისგან ნაბოძი სიკვდილი არის?! ლურჯად დავხატე ვარდის ფურცლები, მას ზედ დასტრფოდა თეთრი ღრუბლები,    მათ ჰარმონიას ვეღარ ვცილდები,        მოდი, მიშველე! -ტრფობით ვიცლები. ისევ გათენდა ყვავილებსContinue reading

სავსე მთვარის სიჩუმეა,გარეთ ვდგავარ, ალბათ ფიქრობ ცოცხალი ვარ, არ მოვმკვდარვარ, იქნებ ცდები, სხვა სამყაროს მოკვდავი ვარ, და ამ ქვეყნად სიბნელეშიშენგან წასულს გიპოვივარ. სავსე მთვარის სიბნელეა, ცრემლებს ვმარხავ, თუ მას შუქი აირეკლავს, ნუ ეცდები ვერასოდეს დაინახავ, რადგან იგი მე მომიკლავს დაუნდობელს, დაუნახავს… და მას შემდეგ ზეცა მრისხავსდა სულს მართმევს, როგორც სხვისქალს. სავსე მთვარის სიცივეა, ყვავილები მესიზმრება.Continue reading