Ყველა მზე ჩემთვისაა, ახლა ღამეა, მაგრამ ვგრძნობ, დედისტრაკისტყვნა, არაფერსაც არ ვგრძნობ.
Სორი, აღარ წავიბილწსიტყვავჟარგონბარბარიზმებ, ბოდიში.
Ჟან პიაჟეს მოვტყნავდი. Უჰ, არა, ფროიდს მოვტყნავდი, ვაბშე, ერთად ვიტყნაურებდით. Მე და ფროიდი, ფროიდი და მე. Ავვვ….. მომინდა.
-თეკო, ანძრევ?
-აფრენ? Ფროიდი მინძრევს.
-ოუუუუშ…..
Არ ვარ ასეთი, არც ისეთი. Საერთოდ რააარი ეს ასეთი არ ვარ და ისეთი ვარ და ისეთი არ ვარ და ასეთი ვარ, შენი მატყუარა დედისტრაკი.
Ყველა სიტყვაში შიოს ტრაკზე ვფიქრობ და ჩემი საქმეც ზუსტად მაგისკენ მიდის, არა, შიოს ტრაკისკენ არა, მანდ უკვე ვიყავი, უფრო სწორად ეგრე კი არა, უბრალოდ ახლოს მაგ ტრაკთან (კაისატყნავიტრაკიაქ). Იმას ვამბობდი, რომ, მე, ტრაკში, ვარ.
Ამ რახუნა ბათინკებს ვერ გადავეჩვიე. Რა გადამაჩვევს. Მაგრად დავრახუნებ. Მე მომწონს, ყოველ შემთხვევაში. Დღეს ბოლო ღერი უნდა მოვწიო და ბოლო დღე მოვკლა, ჯერ ადრეა რა, ანუ სამი საათია, შუადღის. Დავრახუნობ და ეს ქუჩები კიდე ისევ ისეთი უჟმურია, ან გარეთ გამოვიდეს ხალხი და იხტუნაონ, ან ეს ბავშვები მაინც გამოუშვან გარეთ, მარა, რაღაც ვირუსია, ჰო, 2020 წელია რა, ეს ის წელია ხო იცით, კორონა თუ კოვიდ-19 რო შემოვიდა ჩვენს ისედაც კვერცხებდაჭრილ ცხოვრებაში. Ბიჭო, ვფიქრობ და ჩემი პროფესიით ვერ დავსაქმდები, ისე, ფსიქოლოგი ვარ, რა თქმა უნდა ეს უბრალოდ პროფესიით ვარ ფსიქოლოგი და მე ერთი დღეც არ მიმუშავია ფსიქოლოგად. Კაი, ჰომ, ერთი დღით წამიყვანეს ფსიქიატრიულში და მეთქი მე გიჟების ექიმი არ ვარ და აქ რა ჩემი ყლე მინდათქო, ერთმა გიჟმა გოგო ხარ, ყლე არ გაქო, მეთქი შენ რა იცი, მე ტვინის ყლე ვიგულისხმე თქო და ისე ჩემ ტვინსაც ექნება ყლეო და მეთქი შენ გიჟი ხო არახარ, რაებს იგონებმეთქი. Ჰო და, ისევ ვფიქრობ რომ მე და ფრიოიდი მაგრად ვიტყნაურებდით.
