ვუყურებდი და ვფიქრობდი,ისეთი რა გავაკეთე, რომ ეს ადამიანი დავიმსახურე მეთქი,მისი თვალები ჩემსას ხვდებოდა.ეს ხომ ერთადერთი რამაა,სადაც ადამიანის შინაგანი აზრები და ფიქრებ იჩანს.მისი ფიქრები კუნძულებს ჰგავდა,სადაც მუდამ ნოტიო ჰავაა,სულ წვიმს და მხოლოდ დღეში ერთხელ ანათებს მზე,მაშინ როცა ფიქრების პატრონი თავის თეთრ მარგალიტებს შემომანათებს და მითბობს დღეს ამ კუნძულებზე მხოლოდ ორი ადამიანი ცხოვრობდა,ნუთუ იქიდან ერთი მე ვარ?!Continue reading
Please wait...
