და ამ ღამისებრ, ვარ მოშავბნელო, როგორც ავდარი ამ წლის, და უკუღმართი მთელი წარსული  თავზე უღმერთოდ მაწვიმს.  ნერეიდა  მ.ქ.

იქარგებიან განვლილი წლები და აბლაბუდას ემსგავსებიან, ნისლო, მეც შენებრ პირქუში ვხდებიცაო, ეგ წვიმაც გადამდებია; დამუნჯდებიან გზათა მგზავრები, დააყრით ფიქრი ტანზე ეკლებად, ხალხთა შორის ხარ და იკარგები და განსაცდელი ჟონავს წვეთებად.  აღმოსავლეთის ქარი მძვინვარებს, თავს გევლებიან მზარდი წვიმები და ბავშვობაში განცდილ სიმწარეს ვერ ივიწყებ და ქართან წყვილდები,  ნაცნობები კი ჭუჭყიან ხელებს, ზედ შემაწმენდენ და გაქრებიან, წაიკითხავენContinue reading