00:00, 25 სექტემბერი… სახეს ცრემლების ახალ-ახალი ნაკადი მისველებს, გარშემო ვერაფერს ვხედავ, მდინარე ხამურიანდ მოედინება მაგრამ მხოლოდ ჩემი სუნთქვის ხმა მესმის, ვგრძნობ რომ მალე ამ ხმასაც ვეღარ გავიგონებ, ბოლო მოეღება ჩემს სიცოცხლეს, არაფრის მქონე და დაწყევლილ სიცოცხლეს. მეშინია, ძალიან მეშნია, ვერაფრით ვერ გავუმკლავდი იმ დაბრკოლებებს რომლებიც ცხოვრებამ მომიტანა, სუსტი ვიყავი და ასე დავრჩები, ახლაც დაუძლურებული, დასუსტებულიContinue reading