ფიზიკის კაბინეტისკენ მივდიოდი როდესაც ნაცნობი ხმა მომესმა, ვერც კი გავიაზრე თუ რა დამემართა იმ წამს. შორიდან გაურკვეველი სიტყვები და სიცილის ხმა აღწევდა ჩემამდე. ეს ხმა იყო რომელმაც წლების სევდა მხოლოდ და მხოლოდ ერთ წამში გამახსენა, ეს ხმა იყო რომელიც შინაგანად მწვავდა, მახრჩობდა, მანადგურებდა, თუმცა მაინც მინდოდა მისი გაგება. ჯერ კიდევ ვცდილობდი ფეხზე მყარად ვმდგარიყავი როდესაც დავინახე რომ კიბეებზე ამოდიოდა, ამაყად მოაბიჯებდა, თუმცა ერთი განსხვავებაა, ოდესღაც მე ვიდექი მის გვერდით. ჩემთვის იცინოდა, ჩემთვის ხარობდა, ჩემთვის ცოცხლობდა… ყოველ შემთხვევაში მე ასე მეგონა. ახლა კი როდესაც უცხოსავით ჩამიარა გვერდი, ისე თითქოს ერთმანეთს არც არასდროს შევხვედრილვართ ვხვდები რომ მთელ წლებს რომელიც მასზე დაბრუნების ოცნებაში გავატარე ფუჭად ჩაუვლიათ.
ის დაბრუნდა! დიახ, ის დაბრუნდა, და მერე? რაიმე შეიცვალა? ნაკლებად მტკივა? ნაკლებად ვიწვი? არა. ამ ყველაფრის შემდეგ მაინც მიყვარს, და იცით რა არის ყველაზე ცუდი? დროის უკან დაბრუნება რომ შემეძლოს მაინც მას ავირჩევდი, მაინც მას შევიყვარებდი, მაინც მის გვერდით ვიპოვიდი ბედნიერებას, შეცდომების გამოსწორებას შევეცდებოდი რომელიც არც კი დამიშვია. სულელურად ჟღერს არა? ისევ და ისევ მე ავღმოჩნდებოდი ის ვინც სიტყვა “ჩვენ” -ს კვლავ წარმოსათქმელად მსხვერპლი გაიღო. ისევ მე ვიქნებოდი ის ვისაც თავდავიწყებით უყვარდა.
