სახლში ვიყავი გამოკეტილი ან ვსვამდი ან ვტიროდი საქმეს თავს ვერ ვაბამდი რამდენჯერ სცადეს თოკამ და ნუცამ შეხმიანება, მაგრამ თავს ვარიდებდი. რამდენიმე დღის, შემდეგ ლუკასგან მომდის ამანათი 3 დღით ლონდონის ბილეთები, ვერ დვაიჯერე დამირეკა აბა ჩაალაგე და გელდოებიო . არვიცდოი რამეთქავ ვერც კი ვიჯერებდი , მე ხომ ჯერ არსად წავსულვარ თან ლუკასთან ხომ. თვითფრინავის დაჯდომას ველოდი დროც არ გადიოდა ,ერთი სული მქონდა როდის ჩავფრიდნებოდი. როდესაც შევედი და ეროპორტში ლუკა შემხდვა ისეთ ინერციით გავექანი ჩავეხუტე არმინდოდა გამეშვა , ოხ როგორ მონატრებია ,მისი სუნი კოცნა ღიმილი.ისევ მიმიზიდა ოხ ლუკააა.და კვლავ ეცინებოდა. ქალაქის დათვალიერების ,შემდეგ მისი მეგობრები უნდა გაეცნო ჩემთვის რესტორანში ,ვსაუბრობდით ისეთ ჭკვიანები იყვნენ ,მაგრამ ვერც ვუსმენდი მათ მარტო ლუკას ვუყურებდი, ამ დროს კი თითქოს ყველაფერი შენელდაო და გოგო შემოვიდა ის გოგო ვიდეო ჩათში, რომ დავინახე რალაამზი იყო კადრი ისე გაჩერდა გავგიჟდა.ყველა მას უცქერდა ესალმებოდა მომესალმა ვაუ შენ ლუკას ავრორა ხარო.გავუღიმე .როგორც ლუკამ აგვიღწერა შენი თავი მართლაც ლამაზი ყოფილხაროო. მადლობა გადავუხადე და ისიც ვუთხარი თუ, როგორი ლამაზი იყო ის.საღამო ძაან ჩვეულებრივ გავიდა ის გოგო საუბრობდა მე კი ლუკას ვუცქერდი, რომელიც დრო გამოშვებით უღიმოდა. როდესაც დავრუნდით სახლში მეორე დრეს უკან უნდა დავბრუნებულიყავი დავინახე, რომ ლოგინის ქვეშ ყურსაკიდი ეგდო არვიცი ვერ აგიღწერთ მაშინ რა დამემრთა . ჩავალაგე და დაუმშვიდობებლად წამოვედი, არაფერი მითქვას მისთვის ყურსაკიდის შესახებ, ის გაოგნებული იყო ჩემი ასეთი საქციელით. არ ვპასუხობდი მის ზარებს ,დღეები გადიოდა , საბოლოოდ კი არ შემეძლო ესე გამეგრძელებინა ყველაფერი ლუკას მოვუყევი ყველაფერი ,ყურსაკიდზე და ვუთხარი, რომ ასე ვერარ გაგრძელდებოდა ჩვენი ურთიერთბა,რადგან გაუკვევლობაში ვიყავი არც საკუთარი თავის მჯეროდა ,მიხვდი რომ ლუკა სხვას იმსახურებდა ,რადგან მე მასთან შედარებით არაფერი ვიყავი , გაბრაზების და დამშვიდობების მიზნით ისიც კი მივახალე ,რომ აღარ მიყვარდა ,იცით რაიყო ეს ვერც კი წარმოიდგენთ გიყვარდეს ადამიანი ის გიხსნიდეს ამ ყურსაკიდის ამბებს და შენ აღარ გჯეროდეს. ყველაფერს
მიხსნიდა ,რომ ქეთიმ მე, როდესაც ჩასული ვიყავი ის ოთახი მე დამითმო თვითნ კი სხვაგან წავიდა რადგან ახლოს ვყოფილიყავი ლუკასთან, მე არვუჯერებდი ამას რამდენჯერ ცადა ქეთიმაც საუბარი ,რომ ის და ლუკა მეგობრები იყვნენ ისეთი მეგობრები ,როგორიც წრფელია და ლუკას მე ისე ვუყვარდი, რომ ვერასდროს გაბედავდა ღალატს ,მიყვებოდა, რომ რაც ჩამოვიდა ლონდონში იმის შემდეგ სულ ჩემზე საუბრობდა ,თუ როგორი იყო ჩემთან ,ყველაფერს საუბრობდა როგორ უყვარდი, მაგრამ მე არაფერს ვუსმენდი გავუთიშე და დამთავრდა. თოკასთან და ნუცასთან ლუაზე საუბარი აღარ ყოფილა უბრალოდ ნუცა მეუბენბოდა ჩემ ემოციებს, როდესაც უყურებდა ,რომ მე დიდი პანიკიორა გოგო ვიყავი,რომელიც ყვლაფერს აზვიადებდა და ნდობა არ მქონდა ადამიანის მე კი არ ვუსმენდი. თოკა არაფერს საუბრობდა ლუკას შესახებ .ასე გავიდა თვეები, როდესაც ერთ დღეს ტელეფონზე დამირეკეს.
* * * * * * * * * * * *
,,ჩახშობილი ემოციები არ ქრებიან. შეიძლება მათ აიძულეს გაჩუმება , მაგრამ ისინი შიგნიდან განაგრძობენ გავლენის მოხდენას ადამიანზე ‘’ იცით გამოგიტყდებით და ადამიანი ,როდესაც რაღაც შეცდომას დაუშვებს შემდეგ ფიქრობს რომ ეს არასწორი ქმედება ან სიტყვა იყო ,რომელიც გაუწონასწორებელი სიტუაცის დროს წამოროშა, ლუკასთან დარეკვა მინდოდა, რადგან მის გარეშე გატარებული 3 თვე საშინელება იყო ,უსიცოცხლო ,ვკვდებოდი სახლიდან იშვიათად გავდიოდი ,და სწორედაც ,როდესაც იმ დღეს უნდა დამერეკა ლუკასთვის და შეხვედრაზე უნდა მეთხოვა რაზეც მანდ თანხმობა მითხრა დანიშნულების ადგილას როდესაც მივედი და ლუკას დავუწყე საუბარი ამ დროს და უცხო ნომერმა დამირეკა.-გამრჯობა ავრორას ვესაუბრები?- დიახ მე ვარ,თქვენ ვინ ბრძანდებით?- სამწუხარო ამბავი მინდა შეგატყობინოთ დედათქვენი სამსახურეობრივი მუშაობის დროს ,გარდაიცვალა,ბანკზე თავდასხმა მოხდა და მას გულში ესროლეს.ვწუხვარ და ამ დროს ….აღარ ვიცი საავდმყოფოში გამეღვიძა,გამოფხიზლდი თუ არა ვიბღალვლე ,გაშვებას ვთხვოვდი, უნდა წავსულიყავი ისინი კი არ მიშვებდნენ ვთხოვდი ,რომ დედა მელოდებოდა ,დედა რომელიც არ მიყვარდა, მაგრამ მთელი გულით დედა იყო და მიანც ძგერდა დედიებური სიყვარული ,არმიშვებდნენ მაკავებდნენ და ექთანმა ნემსი გამიკეთა რის შემდეგ ჩამეძინა. ამდენი ხნის შემდეგ, დედას პირველად ვაკოცე მის გაყინულ ლოყას ,შევეხე მის სახეს ვკოცნიდი და ვთხოვდი გაღვიძებოდა,ეს სიზმარია ვიციი ადექი, ცოცხალი ყოფილიყო ,ყოფილიღო როგორიც იყო ისეთი მაგრამ ეცოცხლა.არვიცი როგორ დაასაფლავეს ,ვერ ვუყურებდი ,გული მეწვოდა კიი არ ვახსოვდი , არ ინტერესდებოდა ჩემით , მაგრამ ის ხო დედა იყო.ასე წვალებაში გადიოდა დღეები, კვირეები , თვეები, არც ლუკას თოკას და ნუცას ზარს არ ვპასუხობდი . კარსაც არ ვუღებდი.ჩემი ცხოვრება უღიმღამო არაფრის მთქმელი გახდა.ცალკე ლუკას მონატრებდა მკლავდა ცალკე დედა, რომლიც 4 თვის წინ დავასაფლავე. ერთ დღესაც არვიცი როგორ საღამოს, როდესაც ვსვამდი კარზე კაკუნის ხმა შემომესმა პიცა მქონდა შეკვეთილი ალბათ მომიტანეს თქო,კარები გავაღე და ჩემ წინ ჩემი ლომი ლუკა იდგა ,იცით როგორ მიყურებდა კარების მოკეტვა გადავწყვიტე ,როდესაც არ დამანება და გაბრაზებული შემოვიდა ესეთი ლუკა მე არასდროს მინახავს ,ესეთი გაცეცხლებული.
