შორს წავიდოდი..იქ სადაც არავინ იქნებოდა ჩემს გარდა, ხეზე ხის საქანელას დავკიდებდი და საათობით ვიჯდებოდი მასზე.
არა, არ მომბეზრდებოდა.რადგან ყველაფერს მირჩევნია საკუთარ თავთან ყოფნა მაშინ ,როცა მგონია ჩემი ბედნიერება სრულდება.რადგან მირჩევნია ყოველგვარი შეკითხვების გარეშე გამოვიტირო.არ მომბეზრდებოდა ასე დაუღალავად ჯდომა და ფიქრი იმაზე, არსებობს თუ არა ბედნიერება.
ეს მოკლე ისტორიაა მწერლის ცხოვრებიდან, მთავარი მიზანი კი ერთია, სხვებისთვის ახსნა რომ ყველა ოცნება ხდება, ამისთვის კი მთავარი შრომაა.
რას გრძნობს ადამიანი, როცა სიკვდილს უსჯიან?! როცა თავისუფლება სწყურია, მაგრამ სასამართლო სამუდამო ძილს უსჯის. ფიქრები, რომელიც ამ დროს ადამიანს უჩნდება, სიკვდილით დასჯამდე კლავს მას შინაგანად.
