***

და მე დღეს მშობა სევდამ ნამიანმა,ბნელით შემკულმა და წამლიანმა,დარდმა დამათრო, ალისფერიანმა,სიცოცხლე განვაგრძე, ვით ადამიანმა.

ვარდისფრად ვქსოვე გრძნობები ღამის,საჩუქრად მქონდა სხივები მთვარის,მე ხომ სულს მითბობს სიცივე ქარის,  და თან მაგონებს სიტყვებს დიადის – ნუთუსიცოცხლე და ნეტარება ღვთისგან ნაბოძი სიკვდილი არის?!

ლურჯად დავხატე ვარდის ფურცლები, მას ზედ დასტრფოდა თეთრი ღრუბლები,    მათ ჰარმონიას ვეღარ ვცილდები,        მოდი, მიშველე! -ტრფობით ვიცლები.

ისევ გათენდა ყვავილებს ვხედავ,ამ სილამაზეს სხვა რა სჯობსნეტავ,მე დღეს მყარად ვარმიყურებ მხედავ?!..ეს ნეტარება გულს აჯადოვებს,ლამაზად ფეთქავს,ლამაზად იღრწვის.

და მე დღეს მშობა სევდამ ნამიანმა,და გადამარჩინა თვით ადამიანმა….