ალფონსი

ძრწიან და გრგვინავენ გამხმარი ზეწრები,

გახსოვს? – ჩვენ ერთმანეთს ალერსით ვებრძოდით,

ღამეა საპყარი–ვით იასამანი

და დაღლილ სხეულებს თაღებად გავმართავთ.

ვნება და პათოსი –

ა ლ ფ ო ნ ს ი,  ა ლ ფ ო ნ ს ი …

სულმა კი დაგვნაცრა ობლად და იებად,

ეს ვნებაც გაქრება – პ ა თ ო ს ი ც,  პ ა თ ო ს ი ც

და ექოდ დარჩება, თეთრ იასამანზე,

შორეულ ნამცეცად ქცეული ა ლ ფ ო ნ ს ი!