ლურჯი_ოცნება

MR. KAPLAN published in ნაწყვეტი სრული ტექსტიდან

ლურჯი ოცნება ანუ გასაგები გაუგებრობა #3

 

– სულ ვფიქრობდი, როდის მომაკითხავს მეთქი – უთხრა ქალმა, მიუახლოვდა კაცს და მისგან ზუსტად ორ ნაბიჯში შეჩერდა.

– მის ელიზაბეტ, რა სასიამოვნო სიურპრიზია. შენს აქ ნახვას არ ველოდი – უთხრა გიომ და ფართოდ გაუღიმა ქალს.

– ორივემ ვიცით რომ ასე არ არის.

– სასიამოვნო არ არის თუ სიურპრიზი?

– სასიამოვნო ჭეშმარიტად და სიურპრიზი არც მთლად… გუშინ ქორწილის თარიღი დავნიშნე, დღეს შუადღეს კი შენ უკვე აქ ხარ… სიმართლე გითხრა, დილით გელოდებოდი, ჩემს მანქანასთან, ჩემს სამსახურთან ატუზულხარ, საინტერესოა სხვა ვის ნახვას ელოდი აქ? საერთოდ როგორ გაიგე რომ დღეს ვმუშაობდი?

– მე და შენს მესაჭეს, ასე ვთქვათ, ერთგვარი ბრომანსი გვაქვს და …

– მაშინ როცა შენთან დავასრულებ, შეგიძლია ხელი ჩაჰკიდო და თან წაიყოლო … ჯანდაბაში – უთხრა რა ქალმა ფიქტიური ბრაზით დაეთანხმა კაცის გამოწვევას, ტრადიციულ, წაკბენათა დუელში, ჯახში, ჩაბმაში..

– შეგიძლია ამიხსნა ეს რა ჯანდაბაა? – ჰკითხა კაცმა და დაკეცილი ფურცელი სრულად გახსნა

– ეს ალბათ ჩემი ქორწილის მოსაწვევი უნდა იყოს, მაგრამ რადგან ჯერაც არ დამიგზავნია არავისთან, რაღაც უაზრო სიტყვათა წყობა იქნება ფურცელზე დაწერილი

– გამომიჭირე.

– თავისთავად, если я правильно помню а я правильно помню, все эти трюки что знаешь я сама научила (ყველა ეს წყეული ილეთი რაც იცი თავად მე გასწავლე) გუშინ დაგირეკე და რომ გეპასუხა სხვისგან არ მოგიწევდა ქორწილის თარიღის გაგება.

– რომ გცოდნოდა მაგ დროს რას ვაკეთებდი, მიხვდებოდი რომ სალაპარაკოდ ნამდვილად არ მეცალა.

– არ ვიცოდი შენ და ნატა ისევ ერთად თუ იყავით, მეგონა ამდენ ხანს მიხვდებოდა თუ რა ნარცისი ნაბიჭვარიც ხარ და გაგაგზავნიდა ჯანდაბაში, მაგრამ თუ უკვე ახალი საძინებელიც კი გჭირდებათ მაქვს 1-2 საჭირო ნომერი..

– ამას შენეულ კომპლიმენტად მივიღებ.

– ასეც იყო ჩაფიქრებული.

– მეც მომენატრე ლიზიი და თან წარმოუდგენლად გამოიყურები..

– გმადლობთ, ვიცი, მაგრამ ამხელა მანძილს მხოლოდ ჩემი მშვენიერების სანახავად არ გამოივლიდი – თქვა ქალმა და საკუთარ თავზე მიანიშნა.

– შენს თავს სათანადოდ არ აფასებ.

– ნა-ნა-ნანა-ნა-ნა-ნა … ეს სიმღერა ადრეც მსმენია, ასე რომ რატომ უბრალოდ არ გამოვტოვებთ ამ [წყეულ] ცეკვას და პირდაპირ არ მეტყვი что ты здесь делаешь на самом деле?

– წინააღმდეგი ხომ არ ხარ შენი ქორწილის თარიღი ოდნავ გადასწიო? .. თუ, რა თქმა უნდა, მეჯვარის გარეშე არ აპირებ გათხოვებას.

– ისეთი რა გადაუდებელი საქმე გამოგიჩნდა რომ მეჯვარეობას ვერ შეძლებ?

– მაგ დღეს ფარმაცევტულ კომპანიასთან მაქვს სასამართლო და ფიზიკურად ვერ გავჩნდები ორ ადგილას ერთდროულად.

– და შენ როდის მერე აგრძელებ იურიდიულ პრაქტიკას?

– გაცნობის დღიდან მომწამლე ამ საქმით და დრო და დრო მჭირდება საქმეების აღება ბალანსის აღსადგენად, მორიგი პროცესი კი შენი ქორწილის დღეს მაქვს, გადადებას ვთხოვდი, მაგრამ ამის საფუძველი ჯერ ვერაფერი მოვიფიქრე.

– ეს საჭირო არც არის, შენ ხომ მე მომმართე, არა? ვინ არის მოსამართლე?

– იაკობ სმონარქი.

– მაშინ გაგვიმართლა, როგორც ჩანს კიდევ ერთი მოსაწვევის დამზადება მომიწევს.

– და ფიქრობ რომ სასამართლოს მხოლოდ იმიტომ გადადებს, რომ ქორწილში დაპატიჟებ?

– არა, მაგრამ ნამდვილად გადადებს თუ თან სტუმრების სიას გავუგზავნი, მათ შორის კი მისი ბავშვობის მეგობარი აღმოჩნდება, რომელიც გერმანიაში ცხოვრობს და დიდი ხანია არ უნახავს.

– ნუთუ? და მისი ბავშვობის მეგობარს როგორ დაიყოლიებ?

– გაგვიმართლა, რადგან მისი შვილის კომპანიას ჩემი ფირმა წარმოადგენს.

– ძალიან ბევრი გამართლება ხომ არ არის ერთდროულად?

– რას იზამ, ასეა ჩემი სამყარო მოწყობილი – უთხრა ლიზიმ, ნიკაპი ზემოთ ასწია და თმები ოდნავ შეისწორა. გიო დაჟინებით მიაშტერდა ქალს, თითქოს საცეკვაოდ ეპატიჟებაო.

– მიყურე თორემ გამოგეცეკვები ახლა – იყო ქალის პასუხი, მაგრამ კაცის რეაქციამ უფრო დააბნია. ქალის მანქანაზე ზურგით მიყრდნობილმა გიომ ჯერ მარცხნივ გაიხედა, შემდგომ მარჯვნივ – მის ელიზაბეტ – მიმართა კიდევ და გაღიმებულმა თავი დახარა

– ჯანდაბა, ჯანდაბა, ჯანდაბა, ეს უბრალოდ გაღიმება არ იყო, ეს გამარჯვებულის ჩაცინება იყო, მგონი ფორმაში აღარ ვარ, რადგან რაღაც აშკარად გამომრჩა – თქვა ლიზიმ, მათ შორის მანძილი ერთ ნაბიჯამდე შეამცირა, ბუნებრივი ქერა თმები ზემოთ, მჭიდროდ აიწია და დიდრონი ლურჯი თვალებით შეისწავლა მის წინ მდგარი კაცი ფეხსაცმლის ქუსლიდან თმის ღერამდე, რომელსაც სასაცილო ქუდი უფარავდა და საუბარი განაახლა.

– ნატამ იცის რომ ჩემს ქორწილში მე არ ვიქნები ერთადერთი, ვინც გაბედნიერდება?! ახლა კი მაჩვენე, რას მალავ პიჯაკის მარცხენა შიდა ჯიბეში – უთხრა

ქალმა და ხელი გაუწოდა – გიომ ღიმილით ჯიბიდან ყუთი ამოიღო და ქალს ხელზე დაუდო. შემდეგ გახსნა საქორწინო ბეჭედი და მიმართა:

– ლამაზია არა?

– кольцо красивое не потому как оно выглядет а потому что оно означает.

– ფიქრობ მოეწონება?

– თუ იმდენად სულელია, რომ მზად არის დარჩენილი ცხოვრება შენთან გაატაროს, ყურადღებასაც კი არ მიაქცევს ისე დაგთანხმდება. საინტერესოა, როგორ აპირებ მისი მშობლების დალოცვის მიღებას, რადგან, თუ ფიქრობ, რომ მამამისი გოგოს გამოგატანს მხოლოდ იმიტომ, რომ სამშაბათობით ჭადრაკს თამაშობთ ხოლმე, სულ გადარეულხარ – თქვა ქალმა აღტაცებით.

– ხომ მიცნობ, არა? მაგ შემთხვევისთვის მაქვს გეგმა ბ, გეგმა გ, გეგმა დ და ხომ იცი ალფავიტი როგორ გრძელდება, არა? – ქალმა გაიღიმა, ქერა თმები მხრებზე გადაიწია და მერე და ოდნავი პაუზის შემდეგ დაამატა:

– მეგონა შენისთანა რომანტიკოსი ადამიანი ხელს მისი ახლობლების წინაშე სთხოვდა და არა ამდენი უცნობის წინაშე.

– კაცმა ჯერ მარცხნივ გაიხედა, შემდგომ მარჯვნივ და ისევ მიაცქერდა ქალს თვალებში სიტყვაუთქმელად

– ჯანდაბა.. ჯანდაბა.. ჯან და ბა! მგონი ასაკი დაუკითხავად მეპარება, როგორ ვერ მივხვდი, აქ იმიტომ არ ხარ, რომ სასამართლოში გჭირდება დახმარება, იმიტომ ხარ, რომ გინდა ერთი ავტობუსი ხალხი დავპატიჟო ჩემს ქორწილში და ასე უსწრაფესად სწორედ იმიტომ გაჩნდი აქ, რომ მოსაწვევები გამეგზავნა მათთვისაც.

– ნუთუ ამდენად ჭკვიანი ვარ?

– შენ ხომ ჩემი საუკეთესო მოსწავლე ხარ, არა?

– მეგონა ერთადერთი ვიყავი.

– ამიტომაც ხარ საუკეთესო.. ყოველთვის ზედმეტად თვითდაჯერებული ნაბიჭვარი იყავი, მეგონა ნატა მაინც შეგცვლიდა.

– ხომ გაგიგია, ხარი ხართან რომ დააბაო..

– ანუ აღიარებ რომ შენნაირად მოაქციე?

– მხოლოდ იმას ვიტყვი, რომ წინააღმდეგი არ არის გაიმარჯვოს მუდამ!

– შეგეძლო ყველაფერი პირდაპირ გეთქვა, ეს დადგმა რა საჭირო იყო? თუმცა არ უარვყოფ, რომ ძალიან მომეწონა.

– დასწყევლოს ღმერთმა, შენ მხოლოდ ძალაზე გაქვს რეაქცია! რომ დამერეკა რა უნდა მეთქვა, რო?

– ვწუხვარ, ვწუხვარ იმის გამო, რომ ამდენწლიანი ახლო მეგობრობის მანძილზე ვერ წარმოვაჩინე საკუთარი თავი იმდენად კარგად, რომ გცოდნოდა ასეთ გადამწყვეტ

მომენტში ჩემი იმედი შეგეძლო გქონოდა და რომ დავუშვებდი გამონაკლისს და მორიგი იაფასიანი ატმასკის მაგივრად მხარში ამოგიდგებოდი და ზურგს გაგიმაგრებდი.

– შეგიძლია ახლა დამეხმარო და რჩევა მომცე მორიგ საქმეზე?

– მაგრამ შენ ხომ დახმარება არც გჭირდება, არა?

– ანუ უკვე გამოიცანი ჩემი გეგმა?

– შენ მხოლოდ ერთი ილეთი იცი, ისიც კი მე გასწავლე თავის დროზე. აპირებ საკუთარი [წყეული] წამლის გემო გაასინჯო და შემაჯამებელი სიტყვა დასრულებული არ გექნება, როცა დიდი მსხვილი გარიგებით ხელში მოგადგებიან – კაცმა გაუღიმა და ოდნავი პაუზის შემდგომ ისევ ქალმა გაუგრძელა საუბარი.

– ნატაზე რას იტყვი? ისევ ახსოვს ჩემი გამოწვეული ის [წყეული] ამბები?

– насколько я знаю…

– насколько я знаю – გაიმეორა ლიზიმ გიოს სიტყვები და თვალებში მიაჩერდა – ნუ მეიურისტები! ნორმალური ადამიანივით მითხარი სათქმელი.

– შენ ხომ ბოდიში არასოდეს მოგიხდია, არა?

– როგორც ჩანს, შენს საცოლესთან პაემანი არ ამცდება.

– თუმცა იმ ამბებმა უფრო დაგვაახლოვა კიდეც.

– თავისთავად, არაფერი არ აახლოვებს ოჯახს ისე, როგორც გარედან მოსული მტერი… მაშინაც კი, თუ ეს მტერი ალქაჯის ფორმაში გამოწყობილი უახლოესი მეგობარია.

– და შენზე რას მეტყვი, ისევ ნაწყენი ხარ ჩემეულ წინა დადგმაზე?

– დათას მოგზავნა ნაბიჭვრული საქციელი იყო, რადგან ზუსტად იცოდი, რასაც აკეთებდი

– თავად გამოიწვიე ის ყველაფერი, სხვა გზა არ დამიტოვე, როგორც თავად მასწავლე, როცა მხარეს ავირჩევდი, მისი ერთგული უნდა დავრჩენილიყავი, სხვა შემთხვევაში როგორი ადამიანი ვიქნებოდი?

– განა არ მესმის? ჯალათი დაგჭირდა და მასზე უკეთესს ვერავის ნახავდი, ნებისმიერ სხვას მიწას გამოვაცლიდი ფეხქვეშ ან/და სულაც იატაკს მ ო ვ წ მ ე ნ დ დ ი მისით – დამარცვლა ქალმა.

– ალბათ შენი ლომ’ბიჭა როგორი გახარებული იქნება, რადგან მეჯვარეობას ვერ შევძლებ.

– რას ამბობ, პირიქით, შეუყვარდი, ფიქრობს რომ რკინის კვერცხები გაქვს, რადგან არათუ მის წინააღმდეგ წახვედი, არამედ დიდებულადაც კი შეუსრულე, მაშინ როცა ნებისმიერ სხვა ფიქრადაც არ გაივლება შეპასუხებას, არამც თუ მის წინააღმდეგ წასვლას… ახლა კი ახალი მეჯვარე მჭირდება და …

– ტამარა უკვე ელის შენს ზარს, ჟურნალი “პატარძალის”  ყველა გამოცემა უკვე გამოიწერა და…

– ესეც გათვალე, რატომ არ მიკვირს?!

– ალბათ უკვე მიეჩვია მუდამ რომ გისწრებ, ერთი ნაბიჯით.

– მხოლოდ ერთით? – ორივეს გაეღიმა – ახლა კი მეც შეხვედრა მაქ, სადაზღვეო კომპანიას უნდა ვასწავლო ჭკუა.

– და შენ როდის მერე აგრძელებ იურიდიულ პრაქტიკას?

– მენატრებოდი, ეს საქმე არსაიდან ჩამივარდა ხელში და ვიფიქრე გიო როგორ მოიქცეოდა-თქო და გადავწყვიტე ამეღო.

– იცი, შეგეძლო უბრალოდ დაგერეკა.

– მე არ … – აღარ დაასრულა სათქმელი ლიზიმ

– შენ არ რა? ადამიანი არ ხარ?! – ქალმა არაფერი უპასუხა გვერდით ამოუდგა კაცს და სამსახურის ცივ კედლებს შეხედა, გიო მის წინ დადგა და ისევ წამოიწყო საუბარი.

– მერე მზად ხარ?

– შენი აზრით გუშინ ღამე რის კეთებაში გადავათენე?

– როგორც მუდამ, მანიკურის კეთებაში.

– ხა ხა ხა, სასაცილოა ამას შენ რო მეებნები, ჩემს დღეში მანიკური არ გამიკეთებია, რატომაც ყოველთვის ვპოულობდი სხვა უფრო მნიშვნელოვან საქმეს.

– თუ არ ჩავთვლით გამოსაშვებ საღამოს

– ненавижу, ненавижу тебя. უფრო სწორად კი მძულს, რომ ჩემზე ყველაფერი იცი.

– თავად მომიყევი ყველაფერი.

– я же знаю, знаю сама напросилась.

– … ანუ ისევ დაუბრუნდი იურისპუდენციას, არა? ისეთი შეგრძენება მაქვს, რომ საერთოდაც ნანობ ყველაფრის მიტოვებას

– დასწყევლოს ღმერთმა, შენს გამო უმაღლესი ლიგიდან წამოვედი!

– თუ სწორად მახსოვს, გითხარი, რომ მე მოვდიოდი და შენ მიპასუხე, რომ თუ მე წავიდოდი შენც წამოხვიდოდი.

– და შენს გარეშე რა აზრი ექნებოდა რო? განა სხვა ვინ შეძლებდა ჩემი არგუმენტების დამახსოვრებას და ჩემსავე წინააღმდეგ გამოყენებას მაშინ, როცა ამას ყველაზე ნაკლებად მოველი, შენს გარეშე ძალიან ძალიან ძალიან … ძალიან მოსაწყენი იქნებოდა ყველაფერი, ასე რომ დიახ! შენ გადაწყვიტე ორივეს ნაცვლად, თუმცა არ ვბრაზობ, ასე შეიძლება უკეთესიც კი იყოს..

– და შენს ლომ’ბიჭას რატომ არ მისცემ შანსს? როგორ აღნიშნე, ყველაფერი, რაც ვიცი შენ მასწავლე..

– შენი აზრით, ცოლობაზე თანხმობა სხვა რა იყო?

– I guess someone is having second thoughts about the wedding… ხომ იცი, რომ ჯერაც შეგიძლია ყველაფერი დაწყებამდე დაასრულო, არა?

– ირონიულია ამის მოსმენა შენგან, ადამიანისგან, რომელმაც მთელი მისი ადამიანური რესურსი, რომელშიც მის დროსა და ენერგიას ვგულისხმობ, გახარჯა ამ ყველაფრის მოწყობაში, შენი ლურჯი ოცნებაც კი ჩემზე გახარჯე, ასე არ არის?! ლუკას სიტყვები რომ მოვისმინე, გამაჟრიალა, თან ყველაფერი ისე იდეალურად იყო მოწყობილი, რომ.. და როგორც აღმოჩნდა, ყველაფერი მხოლოდ შენი დამსახურებით.

– რას იზამ, ასეთი ვარ.

– შენ მართლა კარგი ხარ.

– უკეთესიც კი ვარ – გაითამაშეს რა მათი [20 წლის უკანდელი] პირველი პაემნის სცენარი, ორივეს გაეცინა.

– ნუთუ მეორე პილოტის გარეშე აპირებ ბრძოლის ველზე გასვლას?

– შენი აზრით ჯერაც რატომ ვარ აქ?!

– მერე რას უდგახარ აქ, წამო ვიცეკვოთ!

– я уж думал никогда не услышу это словосочетание

– не драматизируй пожалуйста – უთხრა კაცმა, გამოუღო ქალს მანქანის კარი და მეორე მხრიდან მოუარა, ქალი გადაწვდა და შიგნიდან გაუღო კაცს კარები. დავაი, დავაი, დაგაზე – უთხრა კაცმა მესაჭეს, როცა მანქანაში ჩაჯდა – იცი, ცოტათი მეცოდებიან კიდეც, მათ ხომ წარმოდგენაც კი არ აქვთ როგორი ვარსკვლავური გუნდი გაილაშქრებს მათ წინააღმდეგ.

2
Share
MR. KAPLAN published in ისტორია

ლურჯი ოცნება, ანუ გასაგები გაუგებრობა (ნაწილი #2)

მეორე დილით ქალი თავის მაგიდასთან იდგა, წინადღით ნაჩუქარ სასმელს სვამდა და უყურებდა მის მძინარე ლომბიჭას, გამოცალა რა ჭიქა, წებოვან ქაღალდზე შეტყობინება დაწერა და მინის ბოთლს მიაკრა, თუმცა ფიქრობდა, რომ კაცი საღამომდე თვალის გამხელი არ იყო, ოთახიდან გადიოდა , როცა ჰოლში გიოს შეეჩეხა
– ზუსტად რვაზე ხარ აქ – თქვა ქალმა გაოცებით და გააგრძელა – ზუსტად რვაზე, მაინც რა მოხდა გუშინ?
– არ გამოცხადდა
– პაემანზე არ მოვიდა?
– მოსვლით კი, მაგრამ არ დამელოდა, როგორც მიმტანმა მითხრა 15 წუთი მოიცადა, შეტყობინება დაგიტოვა და წავიდაო, შეტყობინებაში კი ეწერა “7 საათი ნიშნავს 7 საათს” – ქალი ტუჩებით ცდილობდა ღიმილის შეკავებას
– იცი, სასაცილო საერთოდაც არ არის
– ვიცი, ვიცი
– მაშინ შეწყვიტე სიცილი – ქალმა მტკიცედ მოკუმა ტუჩები, ხელი გაუწოდა და უთხრა
– შენს კაბინეტში გავისაუბროთ იმ საქმეზე
– ჩემს ოთახში? ანუ, საბოლოოდ გადაწყვიტე ფირმა მე გადმომაბარო, არა? გრაფიკს გადავხედავ თუ მოვიცლი..
– იმ საქმეზე მინდა გკითხო, მე რომ ვიცი, შენ რომ იცი და ის მანამდე ვერ მიხვდება სანამ არ მოვუყვებით
– არ ღირს ამაზე საუბარი, რადგან შესაძლოა შენი ლომბიჭა ნებისმიერ დროს წამოდგეს და ყველაფერი გაიგოს.. მორიგი დრამის გასათამაშებლად კი ზედმეტად ადრე ხომ არ არის?
– ეს ” მეტი დრო მჭირდება”-ს ნიშნავს თუ შენეული მზრუნველობის გამოხატულებაა?
– ამის ნაცვლად რატომ არ მომიყვები რა მოხდა აქ გუშინ? დილით შენს ოთახში რომ შემოვიხედე არაფერი შეცვლილა, ვიფიქრე ნუთუ გამოსაცვლელად მაინც არ მოვიდა მეთქი, რადგან ერთი კაბა ორჯერ, შენს დღეში არასდროს გცმია… მაგრამ ახლა გიყურებ და ვხედავ კაბები ოფისშიც გქონია გადანახული
– არაფერი არ მომხდარა
– ეს “ახლა მაცადე და მერე მოგიყვები”-ს ნიშნავს თუ შენეული უარყოფაა აშკარად შემდგარი “აქტის”? – თქვა გიომ, ხელები ერთმანეთს დააციალა, შემდგომ ხელის გულები მიატყუპა და თითები ერთმანეთში გადახლართა
– კარგ ხასიათზე ხარ იმ ადამიანის პირობაზე ვინც პაემანი ჩააფლავა – უთხრა ქალმა ღიმილით და ხელიდან გამოაცა ბიჭს თამბაქოს მაგვარი რაღაც
– ეს თამბაქო არ გეგონოს
– ვიცი რაც არის და იმასაც გეტყვი ვისგანაც გაქვს… ბიჭი ბუღალტერიიდან
– ბუღალტერის თანაშემწე ბიჭისაგან, დიახ – უთხრა კაცმა გაკვირვებით და დაამატა – აქ ნუ მოვწევთ აკრძალულია
– წესებს როდის მერე იცავ?
– მას შემდეგ, რაც თავად დავადგინე – კაცმა თავი დახარა და გააგრძელა
– არც მპასუხობს და არც ზარს იღებს
– უბრალოდ რატომ არ ეტყვი, რომ შენი უახლოესი მეგობრის ნიშნობაზე იყავი და დროულად ვერ გამოცხადდი
– წამითაც კი არ დაიჯერებს
– წარმოუდგენელია, ამაზე ფიქრობ კიდეც? განსაკუთრებული უნდა იყოს, ვითომ აღმოჩნდება ის ერთადერთი?
– შეიძლება
– მაშინ სჯობს სიმართლე უთხრა, გულწრფელად უთხარი რომ ჩემთან საუბარი არჩიე დროულად გამოცხადებას, რადგან გეგონა იქამდე დაგელოდებოდა სანამ არ მიხვიდოდი, რადგან ამდენად მაგარი გეგონა საკუთარი თავი, აღიარე რომ შეცდი და რომ წუხხარ მომხდარის გამო
– ვითომ გულწრფელობა კარგი აზრია?
– რა თქმა უნდა, ტყუილად ხომ არ დაგთანხმდა შეხვედრაზე, არა? იმისთვის რომ ყველაფერი გაწყვიტოს ვფიქრობ ცოტა მეტად უნდა მიქარო, რომ გადაწონო და გააბათილო ყველა ის მიზეზი თუ რატომაც დაგთანხმდა შეხვედრაზე თავდაპირველად…
– ისევ აქ ხარ? – უთხრა კაცმა, რომელიც ხელში ქალის დატოვებულ წებოვან ქაღალდს ათამაშებდა
– რაღამც აქ ხარ პირისპირ გეტყვი – თქვა გიომ და ხმა ჩაიწმინდა
– შენი ფირმების ნახევარი გავყიდე, მეორე ნახევარი კი ჩემზე გადმოვიფორმე
– რა .. ? კიდევ ერთხელ გაიმეორე – უთხრა კაცმა და გიოს ჯიქურ შეხედა, გიომ კაცის გამოხედვა არ შეიმჩნია და საუბარი გააგრძელა
– შედეგად მთლიანად გადაიწერა შენი წარსული და გათეთრებული ფულით შეგიძლია რაიმე ახალი საქმე წამოიწყო – შემდგომ კი ლიზის გახედა – წამოიწყოთ
– არანაირად! გამორიცხულია ამას არ დავუშვებ – თქვა კაცმა და მათ შორის მანძილი ერთი ნაბიჯით შეამცირა
– ვშიშობ ვერაფერს შეცვლი, დოკუმენტები უკვე გაფორმებულია თანხა კი გადმორიცხული – უთხრა გიომ, გულის ჯიბიდან ორად გადაკეცილი ფურცელი ამოიღო, გახსნა და კაცისკენ მიატრიალა
– უფლებას მიცემ ასე მოიქცეს? – მიმართა კაცმა ლიზის გაღიზიანებული ხმით – ამას გიო ჩემი სახელითაც ამბობს. – კაცს სახე მოეღრიცა, აღარაფერი თქვა უბრალოდ ოთახიდან გავიდა, ლიზი გიოს მიუტრიალდა და ფურცელს გადახედა
– დოკუმენტები გაფორმებულია და თანხაც გადმორიცხეს, არა? ეს როდის მოხდა? – გიოს გაეღიმა
– რას ამბობ, ეს გუშინდელი არ შემდგარი პაემანის მაინც გადასახდელი საგადასახადო დავალებაა – ლიზის მოაგონდა რა კაცის გაცეცხლებული რეაქცია ფურცელი ხელში დაჭმუჭნა, გიოს მკერდზე მიადო და უთხრა
– მე ეს არ მითხოვია!
– შენ პრობლემის მოგვარება მთხოვე, არადა იცოდი ჩემეული მოგვარების გზები
– მე ეს არ მითხოვია! – გაიმეორა ქალმა და მაგიდას მიეყრდნო ზურგით
– ასე ყველასთვის უკეთესია
– იცი, ყოველთვის მეგონა, რომ გადამწყვეტ მომენტში ჩემს მხარეს დაიჭერდი , რომ შენს ეგოზე მაღლა დამაყენებდი, თურმე როგორ ვცდებოდი
– იცი, ჩემთვის იმდენი რომ არ გქონდეს გაკეთებული რამდენიც გაქვს, უბრალოდ წავიდოდი
– შენთვის იმდენი რომ არ მქონდეს გაკეთებული რამდენიც მაქვს, თავადვე მოგისვრიდი ამ [წყეული] ფანჯრიდან
– ნუ იქნები უმადური, ჩემი ეგო რომ უფრო მაღლა დამეყენებინა ვიდრე შენი ინტერესები, ისე მოვიქცეოდი როგორც უამრავჯერ მოვქცეულვართ მე და შენ.. ცოფიან ძაღლებს მივუქსევდი და გადარჩენილი სიმდიდრის დაცვას და გაფრთხილებას შევთავაზებდი , ამის ნაცვლად ყველა ფირმა რომელიც კანონის საზღვრებს მიღმა იყო ჩემზე გადმოვიფორმე, დანარჩენი საეჭვო ფირმები კი მომგებიან ფასად გავყიდე, მთლიანი პასუხისმგებლობა მის ყველა ყოფილ ფირმაზე მე მაწევს და რა დარღვევაც არ უნდა იპოვონ ყველაფერი ჩემს კისერზე იქნება, აი, ეს პუნქტიც ჩავამატე იმ ხელშეკრულებაში, რომელზეც, რომ იცოდე, შენი სახელით მოვაწერე ხელი, აი, ეს არის ჩემი საქორწინო საჩუქარი, გეგონა ძვირადღირებული სასმელით და ჭიქებით შემოვიფარგლებოდი მხოლოდ?
– მე ეს არ მითხოვია და შემდეგში შემახსენე, რომ შენთან თხოვნით აღარასოდეს მოვიდე
– იცი, გაბრაზებული არ ჩანდი, როცა უთხარი, რომ ამას შენი სახელითაც ვამბობდი
– აბა, იმას ხომ არ ვაჩვენებდი, რომ ძაღლი ავუშვი მან კი ჩაისვარა?! რას წარმოვიდგენდი, რომ ჩვენ შენს მორიგ [წყეულ] საჭადრაკო ფიგურებად წარმოგვიდგენდი და გადაწყვეტდი ჩვენით გეთამაშა, ჩვენ რეალური ადამიანები ვართ, რეალური შეგრძნებებით უფლება არ გქონდა..
– დამშვიდდი, დაბრუნდება, კაცი მთელი მისი შეგნებული ცხოვრება იმპერიას აშენებდა, რომელიც მთლიანად ხელიდან გამოვაცალე, შენი აზრით სხვა რა რეაქცია უნდა ჰქონოდა? როცა საბუთებს გადახედავს და კომპენსაციას ნახავს, მიხვდება რომ მართალი ვიყავი და შესაძლოა მის აგარაკზეც კი დამპატიჟოს შენთან ერთად, უფრო სწორად ახლა უკვე ჩემს აგარაკზე
– იმედი მაქვს მართალი ხარ
– შენთვის ოდესმე მიღალატია?
– არა, მაგრამ მახსოვს რამდენიმე იმედგაცრუება
– სიტყვას გაძლევ, ეს ერთ-ერთი მათგანი არ იქნება.. ახლა კი უნდა დაგტოვო, ქალი უნდა შემოვირიგო,
– აკი, მითხარი არ მპასუხობსო
– და ვინ თქვა რომ რაიმეს მიწერას ვაპირებ? თუ გამიმართლებს შუადღის შესვენებისას მის საყვარელ კაფეს მოინახულებს, რამდენიმე საათი მაქვს კაფეს მენეჯერი დავარწმუნო მიმტანად ამიყვანოს
– წარმოუდგენელია
– შეიძლება ურთიერთობებში დიდად ვერ ვერკვევი, მაგრამ ვიცი საქმეები როგორ ვაკეთო
– მართლა კარგი ხარ
– უკეთესიც კი ვარ
– ისე, როცა გაგიცანი ეკონომისტი იყავი, ჩემი გავლენით იურისტად იქეცი, ახლა კი მისი წყალობით მიმტანად მუშაობას აპირებ, გილოცავ, კარიერულ საფეხურზე წინ მიიწევ – უთხრა გამხიარებულმა ლიზიმ
– დაასრულე?
– ჯერ მხოლოდ ახლა ვხურდებოდი – გიოს მოაფიქრდა რა მორიგი სარკასტული ხუმრობა გადაწყვიტა არ ეთქვა, რადგან ქალის გაღიზიანებად არ უღირდა, ამიტომაც უბრალოდ გაუღიმა ლიზის და გასასვლელისკენ წავიდა
– The things we do for love – გულთბილი ღიმილით მიაძახა ქალმა, გიო მაშინვე მოტრიალდა
– You know I love you Lizzie – თავის დახრით დაემშვიდობა გიო და ჰოლში გაუჩინარდა
ქალი გიოზე ჩაფიქრდა, ის ფაქტი რომ მამა ზეციერმა ერთი ქალის ერთგულად არ შექმნა იაფასიანი ატმასკა იყო უბრალოდ არ შეხვედრია შესაფერისს… დღემდე! ამან მათი პირველი პაემანი მოაგონა, უფრო სწორად კი მათი მესამე პაემანი, ტკბილ-მწარე მოგონებები და მისი სიტყვები “у нас с тобой ничего не выйдет, прости меня”
– что за .. – გამოელაპარაკა ქალს მისი შინაგანი ხმა – если я правильно помню а я правильно помню всё не так “сладка” было сказано – შინაგანმა ხმამ ნიკაპი მაღლა აღმართა, დოინჯი შემოირტყა და ზუსტი ციტატა შეახსენა ქალს, რომელიც კაცმა მესამე პაემანზე გააჟღერა დამშვიდობების წინ “შენ კარგი ხარ, ძალიან ძალიან ძალიან კარგი, მგონი მიყვარდები კიდეც… მე კი სერიოზული ურთიერთობებისთვის ჯერაც არ ვარ მზად და უბრალოდ არ მინდა ჩემი მორიგი ‘მონაპოვარი’ იყო, ამიტომ სანამ უფრო შორს შევტოპავთ…” это достаточно или мне ещё продолжать .. – ქალის ქვეცნობიერი რატომღაც არ ჩერდებოდა – я думал ты задохнёшься пока тот стоял в двух шагах от тебя – ქალს მარცხენა ლოყა შეეკუმშა, მისმა შინაგანმა ხმამ რატომღაც მაინცდამაინც დღეს გადაწყვიტა [წყეული] ჯალათის ფორმა მოერგო… ქალი შებრუნდა, თავის მაგიდასთან მივიდა და ეცადა საქმეებში ჩაძირულიყო. მანამდე მუშაობდა, სანამ გიოს ზარმა არ შეაწყვეტინა რამდენიმე საათის შემდგომ
– კარგი ამბები მაქვს, მართალი იყავი
– რა თქმა უნდა, მართალი ვიყავი… თუმცა კონკრეტულად რას გულისხმობ?
– დღეს შემხვდება საღამოს
– მერე იმან რაო?
– 7 საათი ნიშნავს 7 საათსო
– ვინ წარმოიდგენდა რომ საყვარელი ადამიანის გულამდე მისასვლელი უმოკლესი გზა გულწრფელობაზე გადიოდა?!
– მხოლოდ შენ – თქვა კაცმა, მხიარული ტონით და მცირეოდენი პაუზის შემდგომ დაამატა – და თუ ფიქრობ რომ დღეს ზედმეტი მომივიდა, უბრალოდ მითხარი რა გინდა რომ გავაკეთო და გავაკეთებ, მომეცი პრობლემა და გადავჭრი, მომეცი ლედი გაგას სიმღერა და ვიმღერებ
– ლედი გაგას იმღერებ? ნუთუ ამხელა მსხვერპლზე წახვალ საკუთარ პრინციპებთან? მაგრამ რადგანაც მდგომარეობას ობიექტურად ვერ ვაფასებ მირჩევნია შენს გადაწყვეტილებას ვენდო, ტყუილად ხომ არ ხარ ფირმაში ნომერი პირველი იურისტი, არა?!
– შენს შემდგომ
– თავისთავად, ეგ ისედაც იგულისხმებოდა
– დღეს ვეღარ დავბრუნდები ოფისში
– ვიცი, ხვალამდე – უთხრა ქალმა და ყურმილი დაკიდა.
საღამოს ლომბიჭამ შემოაბიჯა მის კაბინეტში
– აი, მეც გიპოვე – უთხრა კაცმა შემოსვლისას
– ჩემს ფირმაში ვარ, ჩემს კაბინეტში, სხვაგან განა სად?! – ფიქტიური წყენით წარმოსთქვა ლიზიიმ, შემდომ თმები აიწია,შეიკრა, საბუთები ერთმანეთზე დააწყო, ღიმილით გახედა ჯერაც კარში მდგარ ლომბიჭას და კითხა
– დიდ ხანს მეძებდი?
– მთელი ცხოვრება – უთხრა კაცმა და ნელი თანაბარი ზომის ნაბიჯებით დაიწყო სვლა თავისი საცოლისკენ, შეჩერდა რა მისგან ზუსტად ორ ნაბიჯში..
– აი, ახლა ზუსტად ეს მჭირდებოდა – თქვა ქალმა, წამოდგა მისი მაგიდიდან, კაცს მიუახლოვა მჭიდროდ მოეხვია და დაღლილი ხმით უთხრა – ძალიან დავიღალე დღეს – კაცი უცნაურად არ პასუხობდა არაფერს, ქალი ოდნავ მოცილდა და მის სახეს დააკვირდა
– ვერ ვიტან როცა ვჩხუბობთ, ეს შიგნიდან მჭამს და მანადგურებს – დაარღვია დუმილი კაცმა
– მეც ასევე – უთხრა ქალმა და მთელი სხეულით მიეკრო კაცს
– იცი ხელის თხოვნის მთლიანი სცენა გიოს დადგმულია
– ვიცი
– სიტყვებიც კი მან მოიფიქრა
– ეგეც ვიცი
– ნიშნობის ბეჭედზეც კი ვთხოვე დახმარება, მაგრამ მიპასუხა, რომ ეგ ის საკითხი იყო, რომელშიც ჩარევას არ და ვერ შეძლებდა
– ეგ აღარ უთქვამს
– გიყვარდა? – უთხრა კაცმა შედარებით მკაცრი ტონით
– რამდენი ხანია, რაც ამის კითხვას გეგმავ?
– ველოდებოდი თუ როდის იქნებოდი მეტად  დაღლილი და მოწყვლადი
– კარგი მცდელობაა, მაგრამ მაგ კითხვაზე მარტივი პასუხი არ არსებობს
– ნუ მეიურისტები! კი ან არა, რა არის ამაში ასეთი რთული?
– უკვე გითხარი პასუხი და თუ ფიქრობ, რომ კითხვის გამეორებით პასუხი შეიცვლება მაშინ საერთოდაც ვერ გაგიცვნივარ
– მგონი ვიჩქარეთ ნიშნობა – შეაწყვეტინა კაცმა და დივანზე მძიმედ ჩამოჯდა
– სასმელი მოგიტანო? – კითხა ქალმა, თუმცა პასუხს არ დაელოდა, მისკენ წავიდა ჭიქა ხელში დაუჭირა, იქვე სკამი გამოწია და ანიშნა ფეხები შემოედო, შემდგომ თავად დივანზე გაწვა, თავი კაცის კალთას დაადო და შემდგომ უთხრა
– თუ წასვლას არ აპირებ მოდი აქ დავრჩეთ, კომფორტულად ვარ უკვე მოწყობილი
– შენ ხომ აქა ხარ, არა? სხვაგან არც კი მომაფიქრდება წასვლა – ქალს სასიამოვნოდ გაეღიმა, მარჯვენა ხელით კაცის კისერს შეეხო და მარცხენა ლოყაზე ძლიერად აკოცა – I love you more – უთხრა და თავი ისევ მის კალთაზე დაადო
– მგონი აქ დარჩენა ტრადიციად გვექცა – თქვა კაცმა სასხვათაშორისოდ
– უცნაურია, მაგრამ მეც ზუსტად მაგაზე ვფიქრობდი
– ხომ იცი , რომ დიდი სახლი გვაქ თავისი დიდი ეზოთი, არა?
– მეგონა ეგ გიომ გადაიფორმა
– ასეც არის, თუმცა გასაღები ჯერაც არ გამოურთმევია
– მოდი დღეს აქ დავრჩეთ და ხვალ დილით წავიდეთ
– როგორც გინდა… შენი აზრით სახლს ვერ დავიბრუნებთ?
– მხოლოდ გამოსყიდვით, ნებისმიერი სხვა რომ ყოფილიყო მთელი დღეები დოკუმენტებს გადავხედავდი და აუცილებლად ვიპოვიდი საკბილოს ,მაგრამ … მაგრამ ჩვენ ხომ გიოზე ვსაუბრობთ, არა?! გვიან ღამით რომ დავადგეთ სახლში და გავაღვიძოთ მაინც შეძლებს ხელშეკრულების სრულად ციტირებას წერტილ-მძიმის სიზუსტით
– მართლა ასეთი მაგარია?
– ხანდახან ვფიქრობ, რომ ჩემზე უკეთესიც კია, მიუხედავად იმისა, რომ მე ვიყავი მისი მენტორი, პირადი მენტორი, ყველაფერი, რაც იცის მე ვასწავლე, მაგრამ ჩემგან განსხვავებით ის თავად ბრძოლის პროცესითაც ღებულობს სიამოვნებას, აი, ამიტომაც გითხრა ყველაფერი პირადად, იმის მაგიერ რომ დაერეკა ან ფოსტით გამოეგზავნა დოკუმენტი.. მე კი მხოლოდ რამოდენიმე წუთი ვიღიმი გამარჯვების შემდგომ – ლიზი შეეცადა მეტად კომფორტულად მოწყობილიყო, კაცის მარჯვენა ხელი მოძებნა და მასში თითები გადახლართა, შემგომ კი გააგრძელა – ამიტომაც ვიყავი დაინტერესებული კარიერით მუდამ, აქ ყველაფერი შედარებით მარტივია, დამოკიდებულია შენზე და იმაზე თუ რამდენად გსურს მიაღწიო იმ მიზანს თუ ოცნებას რომელიც ასე ძალიან გინდა, ურთიერთობებში კი დაზუსტებით იმის თქმა შემიძლია მხოლოდ, რომ აქ ასაკი არაფერს არ წვეტს, ყველაფერი ისევე რთული, ჩახლართული და მტკივნეულია, როცა ხარ ცამეტის ან ცხრამეტის ან ოცდასამის და თუნდაც ოცდაცამეტის, თუმცა სულ ვფიქრობდი, რომ როცა საკმარისად მაღლა ვიქნებოდი, საკუთარ შესაძლებლობების პიკში, ყველაფერი უფრო გამარტივდებოდა, მაგრამ თურმე როგორ ვცდებოდი – ახლა რა იქნება? – ჩაეჭრა კაცი – წარმოდგენა არ მაქვს, მოგვიწევს დაველოდოთ და თავად ვნახოთ , მანამდე კი კარგად გამოძინებას ვაპირებ – თქვა რა ქალმა შეეცადა მოზღვავებული ფიქრები გაექარწყლა და მშვიდად დაეძინა, კაცმა არაფერი უპასუხა ერთმანეთში გადახლართული ხელი აიღო, ქალის ხელს აკოცა და შემდგომ ისევ უკან დააბრუნა.
ძილის წინ, კაცი მუდამ ფიქრობდა მომავალზე, თუმცა პირველად ცხოვრებაში არ აწუხებდა, რომ არ იცოდა დაზუსტებით რა ელოდა შემდგომ, რადგან ახლა ისედაც ბედნიერი იყო, მისი სამყარო იმ ერთადერთი ქალის ირგვლივ ტრიალებდა, რომელსაც მის კალთაზე ეძინა, მარცხენა ხელით ქალის თმებს შეეხო, შემდგომ კარგად მოკალათდა და მალევე მიეძინა.
1
Share
MR. KAPLAN published in ისტორია

ლურჯი ოცნება, ანუ გასაგები გაუგებრობა #1

მოესმა რა, მისი ოთახისკენ მომავალი ნაბიჯები, ლიზი დივანზე ჩამოჯდა, ფეხები გადაიჯვარედინა და მომლოდინე მზერა მიაპყრო დახურულ კარს, რომელიც გიომ შემოაღო და ქალის საწერი მაგიდისკენ წავიდა ორივე ხელში ყუთ მომარჯვებული, დადო რა ყუთები მაგიდაზე, ქალმა მისი ყურადღება მიიქცია
– გითხარი არ მიწერო მეთქი, შენ კიდევ შეხვდი კიდეც, არა?! – წყნარი, მშვიდი ტონით კითხა ქალმა
– როგორ გაიგე? – შეკითხვა შეუბრუნა კაცმა და თან მაგიდას მიეყრდნო ზურგით
– ამ წამს გავიგე, თავად აღიარე – უპასუხა ლიზიმ და გიოს გაუღიმა, კაცმა ღიმილი დაუბრუნა, ჯერ გვერდით, დივანზე და შემდგომ კითხა
– როგორი შეგრძნებაა, როცა ხელს გთხოვენ?
– მსგავს რაღაცებს, როდის მერე ხვდები?
– ახლა მივხვდი, ამ წამს, თავად აღიარე
– სწრაფად სწავლობ …
– მეგონა ამიტომაც გიყვარდი … და თან მაგ უზარმაზარი ბრილიანტის ბეჭდის არ დანახვა ფაქტობრივად შეუძლებელია
– მიყვარხარ, რადგან შემიძლია გენდო … და ბეჭედი, ბრილიანტის არ არის, ხომ მიცნობ, ძვირადღირებული აქსესუარი ჩემს დღეში არ მიტარებია
– ანუ გამოდის, რომ დათანხმდი, არა? – მორიგი კითხვა დაუსვა კაცმა, წამოდგა და წელში გაიმართა
– ის ხომ კრიმინალური მეფეა, კრიმინალურ მეფეებს კი უარს არ ეუბნებიან
– იაფასიანი ატმასკა – თქვა კაცმა, ისევ ზურგით მიეყრდნო მაგიდას და შემდგომ გააგრძელა – მარტივი შესამჩნევია თუ როგორ გეცვლება მზერა, გითბება ხმა, როცა მასზე საუბრობ, როგორ გეღიმება, როცა მის სახელს ახსენებ და მთავარი, რა თვალებით უყურებ, როცა მას ხედავ, ეს უკანასკნელი კარგად ვიცი, რადგან ერთ დროს მეც მსგავსად მიყურებდი… მაგრამ რას ვიზამთ, ერთი ქალის ერთგულად არ შევუქმნივარ მამა ზეციერს… გიყვარს, იმის მიუხედავად, რომ იცი რამდენი დრო, ფული და ადამიანი შეეწირა რომ [წყეული] გვირგვინი მოეპოვებინა – დაასრულა რა საუბარი, ხელებგადაჯვარედინებული დაელოდა ქალის პასუხს
– … და როგორ აპირებ ამ პრობლემის მოგვარებას? – უთხრა ქალმა და ცერა თითიც ნიშნობის ბეჭედი მოისინჯა ხელზე
– ეს ხომ უბრალოდ ნიშნობაა ლიზი, ქორწილამდე ჯერაც დიდი დროა, მანამდე კი არც კრიმინალი იქნება და აღარც მეფე
– მაშინ აქ რაღას უდგახარ?
– მეორე პილოტის ყოლას რა აზრი აქვს, თუ ყველაფერზე მე უნდა ვირბინო? – ოდნავი ბრაზით თქვა გიომ, ქალი უცნაურად შეიშმუშნა, მაგრამ არაფერი უპასუხა, ისევ კაცი გამოელაპარაკა
– ისე უცნაურია, არა? ნიშნობის დღეს სამსახურში დაბრუნება
– ფირმას, ჯერაც ჩემი გვარი მხოლოდ იმიტომ არ ჰქვია, რომ..
– კარგი, ხო, კარგი, მაშინ იმედია არ მიწყენ თუ მე დაგტოვებ, პაემანი მაქვს, აი, ის კი ჩემგან ნიშნობის საჩუქრად – უთხრა კაცმა, ხელი ქალის საწერ მაგიდაზე მდგარი ყუთებისაკენ გაიშვირა და დაამატა
– ნახევარი საუკუნის ვისკია, ათეული წლით უფროსი შენზე, ერთიანად ნუ გამოცლი – ქალი მივიდა მაგიდასთან, ყუთი გახსნა და მართლაც ვისკი აღმოჩნდა, მის გვერდით კი ჭიქები, რომელზეც მისი და მისი საქმროს ინიციალები იყო ამოტვირფული
– ჯანდაბა – ჩაილაპარაკა ქალმა და კაცს გახედა – ჯანდაბა – წარმოსთქვა კიდევ ერთხელ და მთელი სხეულით კაცისკენ მიბრუნდა
– ყველაფერი თავიდანვე იცოდი, არა?
– რა თქმა უნდა, შენი აზრით რატომ იყო ყველაფერი ისეთი იდეალური, რომ ერთი წუნიც კი ვერ უპოვე?! – უპასუხა გიომ და წელში გაიმართა კმაყოფილი – შენი საყვარელი იასამნისფერი ყვავილები და ერთი ცალი ეკლიანი ვარდი, ნამდვილი ვარდი, რომელიც ჭეშმარიტად გამოხატავს ვარდობის მთელ მნიშვნელობას..
– მშობლების დალოცვაც კი ჰქონდა, იცოდი? – გიომ გაიღიმა, ხელებით ჯერ მაგიდას დაეყრდნო, შემდგომ კი ჩამოაჯდა
– პირველი ეგ ვუთხარი, როცა დახმარებისთვის მომმართა, მთელი ოთხი საათი ვიარეთ გზაში, თან მხოლოდ შენზე მესაუბრებოდა, ისე, ნათქვამი გაქვს, რომ მთელი ცხოვრებაა ერთად მოვდივართ და რომ ვერაფერ ახალს ვერ მეტყოდა?! მამაშენმა თავისთან დამიბარა, როცა კაცმა თავისი სათქმელი გააჟღერა, და მკითხა “შენი აზრით დალოცვა უნდა მივცე?”, სხვა შემთხვევაში აქ არც მოვიყვანდი მეთქი ვუპასუხე, “მაშინ ჩემი დალოცვა აქვსო” მითხრა თითქოს იმედგაცრუებულმა, ალბათ, იმით რომ კანცოვკა მე და შენ არ აღმოვჩნდით.. მაგრამ რას ვიზამთ, როგორც უკვე ვთქვი, ერთი ქალის ერთგულად არ შევუქმნივარ მამა ზეციერს
– ვერ წარმოიდგენ, ხელი როგორ მთხოვა – უთხრა ქალმა, ისე, თითქოს არც კი უსმენდა კაცის საუბარს
– ხედავ? რუსულს ტყუილად კი არ მასწავლიდი წლების მანძილზე, კაცი მის ელიზაბეტს, გაცნობის დღიდან გაუცნობიერებლად გეძახდა და მეც გადავწყვიტე ესოდენ დაუვიწყარი დღე, უფრო შთამბეჭდავი გამეხადა და შენი ერთ-ერთი საყვარელი ფილმის რუსულად დუბლირებული სცენა დამედგა, მხოლოდ რამდენიმე საათი გვქონდა და დამიჯერე, მთელი ძალით ცდილობდა ბოლომდე გადმოეცა საჭირო და საკადრისი ემოცია.. მგონი ასე იწყებოდა, არა? “Мисс Элизабет” და ბოლოს ასე მთავრდებოდა “Я вас люблю. Со всей страстностью. Прошу вас принять мою руку и сердце.”- ლიზიმ ორივე ხელი პირთან აიკრა და გაოცებული მზერით მიაჩერდა კაცს, გიომ მეტი თავდაჯერებულობით გააგრძელა – მე და ჩემი გოგონები რამდენიმე საათი ვეძებდით შესაფერის კოსტიუმს და მგონი ვიპოვეთ კიდეც, არა? რას იტყვი, წააგავდა მისტერ დარსის? – დაასრულა გიომ და ქალს გაუღიმა, ლიზი ჯერაც არ ინძრეოდა
– ახლა კი უნდა წავიდე, თითქმის 1 საათი გავიდა, რაც დავაგვიანე პაემანზე, მეტ ხანს საკუთარ თავსაც კი არ დაველოდებოდი
– რატომ გააკეთე ეს ყველაფერი?
– უარი ჩემგან არ უნდა მოესმინა, გესმის? კაცი მოვიდა ჩემთან რომ მისთვის ყველაზე ძვირფასი ადამიანი გაებედნიერებინა, ისე აღმოჩნდა, რომ ეს ადამიანი ჩემთვისაც განსაკუთრებული აღმოჩნდა და გადავწყვიტე მთელი შემართებით დავხმარებოდი – თქვა გიომ, ჯერ შეჩერდა შემდგომ კი გამეორდა – უარი ჩემგან არ უნდა მოესმინა – ლიზიმ ოდნავ თავი დაუკრა, იმის აღსანიშნად რომ ყველაფერი გაიგო და ამჯერად თავადვე გამოელაპარაკა
– Ага, тогда проста иди уже
– და ასე უბრალოდ გამიშვებ, ყოველგვარი რჩევა-დარიგების გარეშე? – თქვა კაცმა და გასასვლელისკენ წავიდა
– ჰო.. და გიო.. უსაფრთხოება პირველ რიგში.. ყველგან და ყველაფერში – უთხრა ქალმა ჩაცინებით, გიოს გაეღიმა, ზუსტად ამას მოელოდა, ამიტომაც წინასწარვე ჰქონდა მოფიქრებული პასუხი
– ჰა ჰა ჰა, ამას მეუბნება გოგონა, რომელიც თავის ერთ-ერთ იუბილეზე ისე გამოთვრა , რომ არც კი ახსოვს ვისგან დაფეხმძიმდა – მართალია, გიოს გონებაში ეს სიტყვები კარგ ხუმრობად წარმოედგინა, თუმცა რა წამს გააჟღერა, შეძულდა თავისი თავი ამის გამო. ქალს სახე მოეღრიცა, მხიარული განწყობა სადღაც გაუჩინარდა, გიო მაშინვე მიუახლოვდა ლიზის, მის დასამშვიდებლად
– მაპატიე, კარგი?
– იცი, ყველაფერს იმიტომ არ გიყვები, რომ სახეში ამაფარო, როცა სათქმელი გამოგელევა
– ვიცი, ვიცი, მაპატიე, კარგი? ხომ იცი, ყველა საუბარში, ყოველ კამათში ვცდილობ გავიმარჯვო და მავიწყდება, რომ შესაძლოა ჩემი ამ საქციელით, გული ვატკინო, ჩემთვის უახლოეს ადამიანს – ქალმა ხელები საბოლოოდ ჩამოიღო სახიდან და წამოდგა, რამდენიმე ათეული წამის შემდგომ, ისევ კაცმა წამოიწყო საუბარი
– სანამდე აპირებ აქ გაჩერებას?
– გვიანობამდე
– შეიძლება დღეს სახლში მარტო არ ვიყო, პირდაპირ შემოდი , გასაღები ხომ ისევ გაქვს, არა?
– ნუ დარდობ, შეუმჩნევლად შემოვალ
– შეეცადე შეუმჩნევლად შემოსვლისას რამე არ შემოგელეწოს, კარგი?
– წარმოუდგენელია, შეიძლება ქალების ერთგული არა, მაგრამ სახლის ერთგული ნამდვილად ხარ
– და საკუთარი თავის, ამ კაბაში კი უბრალოდ თვალწარმტაცი ხარ
– კარგი მცდელობაა, მაგრამ ხვალ ზუსტად 8 ზე გელოდები აქ, ოფისში
– ხო, კარგი, კარგი, მანამდე ეგ ბეჭედი შეინახე
– რას გულისხმობ
– ბრილიანტის ბეჭდით ხომ არ აპირებ სამსახურში სიარულს?
– ხომ გითხარი ბრილიანტის არ არის მეთქი..
– ზუსტად ეგ ვუთხარი, რომ ეთქვა შენთვის, რადგან სხვა შემთხვევაში არ აიღებდი, მოვუყევი რა შენი დამოკიდებულების შესახებ ძვირადღირებული საჩუქრების მიმართ, რომ ისეთ შეგრძნებას გიტოვებს თითქოს შენს ყიდვას თუ მოსყიდვას ცდილობენ
– მომატყუა?
– შენ ხომ იურისტი ხარ, არა? სწორად შერჩეული სიტყვების წყალობით, არც ტყუილი გამოვიდა და არც სიმართლე … და თან, მაინც რამდენჯერ აპირებ გათხოვებას? უბრალოდ რატომ არ შეირგებ [წყეულ] საჩუქარს?
– საიდან იცოდი რომ დაგიჯერებდა?
– შენ კოდექსებს კითხულობ, მე კიდევ ადამიანებს
– ნარცისო
– ნარცისი, მე? მგონი რაღაც გეშლება
– რა მეშლება, ნარცისი ხარ თმის ღერიდან ფეხის ფრჩხილამდე
– და ამას მეუბნება ქალი, რომელსაც გონია რომ ერთი გაღიმებით ყველას გულის მოგებას შეძლებს
– რას ვიზამ, ჩემი გენების კმაყოფილი ვარ
– და ახლა ვინ არის ნარცისი?
– მაინც რამდენ ქალს იცნობ, რომელიც ამ ასაკში საკუთარ იურიდიულ ფირმას წარმატებით მართვას და საკუთარი თავის ვინმესთვის გაცნობა არც კი ჭირდება, რადგან ისედაც ყველა იცნობს?!
– ამპარტავანო
– ამპარტავნებაა, როცა თავი ვინმეზე მაღლა გგონია, მე კი არ მგონია, უბრალოდ … ვარ
– კიდევ დაფიქრდი მაგაზე, ახლა კი მართლა უნდა წავიდე, ეცადე ვისკი ბოლომდე არ გამოცალო მარტომ და კიდევ ერთხელ მაპატიე იმ სიტყვებისთვის
– სასიამოვნო საღამოს გისურვებ – უთხრა ქალმა და სასმელი გახსნა. გიოს უსიტყვოდ გასვლამ აფიქრებინა ქალს, რომ მორიგი მისეული მწარე ხუმრობა მოაფიქრდა, თუმცა აღარ გააჟღერა.. ამან კი მისი წინა სიტყვები გაახსენა, ლიზიმ ხელები მოიხვია მუცელზე, ხშირად თავს ახსენებდა ხოლმე იმაზე ფიქრები თუ რამდენად სწორად მოიქცა იმ დღეს, როცა უარი თქვა ბავშვზე. მტკივნეული მოგონებები მალევე გაუქარწყლა ტელეფონის ზარმა
– მის ელიზაბეტი გისმენთ
– Need I remind you that ..
– 2 წუთში გადმორეკე – უთხრა ქალმა და ყურმილი დაუკიდა, მომლოდინე მზერა მიაპყრო ტელეფონს და წამით ისიც იფიქრა, იქნებ ისე გაბრაზდა დარეკვას არც აპირებსო, თუმცა, საბედნიეროდ, ეკრანი გაანათა შემომავალმა ზარმა
– მისის ელიზაბეტი გისმენთ
– იცი, უკვე დავინიშნეთ და პირველივე ჯერზე შეგიძლია მიპასუხო, ანუ აღარ მაცდევინო ამდენ ხანს… “მისის ელიზაბეტის” სათქმელად გაითამაშე, არა? წინასწარვე გქონდა დაგეგმილი… წარმოუდგენელი ხარ.
– გმადლობ, ვიცი, მაგრამ იმის სათქმელად არ დამირეკავდი, რაც ისედაც ვიცოდი
– ვიფიქრე … გნახავდი
– იცი, ახლა ცოტა სამუშაო მაქვს – მოიმიზეზა ქალმა და მის მაგიდას დახედა, არანაირი საბუთები არ იყო, მხოლოდ ყუთები ეწყო, “ჯანდაბა” გაიფიქრა უცებ, გიომ ესეც კი გათვალა – სად ხარ? – კითხა ქალმა ბოლოს
– შენთან, ქვემოთ, ავტოსადგომზე
– მოიცა, რამდენი ხანია, რაც იცდი?
– ახლა მოვედი და მაშინვე დაგირეკე
– მოიცა რა იცოდი, რომ …
– გიო …
– გიო – წარმოთქვა ორივემ ერთად, გიო თითქოს წინასწარმეტყველიაო ყველაფერს იქამდე გათვლიდა, სანამ თავადვე მოიფიქრებდა
– იცი, ისე აღმოჩნდა, რონ სასწრაფო საქმეები არ მაქვს, შეგიძლია ამოხვიდე – უთხრა ქალმა და ყურმილი დაკიდა.

კაცმა მძიმედ შეაბიჯა ლიფტში, ისეთი აღელვებული იყო თითქოს პირველ პაემანზე მიდიოდა, არადა გამთენიისას არ დაინიშნენ?! უბრალოდ გაცნობის დღიდან მოყოლებული, მისი სამყარო ამ ქალის ირგვლივ ტრიალებდა და ჯერაც ქალის მოულოდნელი ქმედებებითა თუ სიურპრიზებით იყო აღფრთოვანებული. შევიდა რა ოთახში, ქალის გამომწვევად შემომყურე ლურჯ თვალებში ჩაიძირა და სიტყვის თქმა მხოლოდ მაშინ შეძლო, როცა ლიზიმ გულწრფელი ღიმილი აჩუქა.
– მგონი შენთან პირველად ვარ ოფისში – თქვა კაცმა, და იმის ნაცვლად რომ ოფისში მიმოეხედა ქალს მიშტერებოდა და მისკენ დაიწყო სვლა
– არ მეგონა თუ ითვლიდი
– იცი, მარტივია, როცა ათვლას ნულიდან იწყებ
– გიომ ყველაფერი მითხრა თქვენი ტრიუკის შესახებ – თქვა ქალმა და ცერა თითით ნიშნობის ბეჭედს შეეხო
– აპირებ რომ მეჩხუბო თუ დამსაჯო?
– ოჰ, არა, ჩხუბს … არა – უთხრა ქალმა, ტაში შემოკრა და ყველაფერი ჩაქვრა, მხოლოდ მთვარის შუქი ატანდა ოთახის ერთ კუთხეში, უემოციოდ. ხელის სწრაფი მოძრაობით კაცი დივანთან მიიყვანა და ზედ დააწვინა
– არ გინდა ეს შესანიშნავი მეწამული კაბა შეგხსნა, ჯერ?
– ჩუუ .. , ჩუუ .. – თქვა ქალმა კაცს ზემოდან მოექცა – შემაჩერებელი სიტყვა ხომ გახსოვს? – უთხრა და თავისი სწორი ქერა თმები ჯერ შეიკრა, შემდგომ მაღლა აწია
დამცინი? ეგ მხოლოდ სუსტებს ჭირდებათ – უპასუხა კაცმა, მარცხენა ხელით ქალის მოშიშვლებულ კისერს შეეხო და თავისკენ მიიზიდა … მხოლოდ ემოციური ხმები არხევდა ჰაერის ტალღებს.

 

  • no reactions
0
Share